Podróż na Południe

Coraz częściej mam wrażenie, że tzw. Zachód, czyli nasze bogate państwa Północy, uważające się za wzór wszelkich cnót i postępu cywilizacyjnego, pod wieloma względami pozostają w tyle, za rozwijającymi się krajami Południa. Wciąż się możemy, my Europejczycy, sporo od tych biedniejszych państw nauczyć, w wielu przypadkach mogą być one dla Zachodu wzorem.

Pisałem już np. o znacznie odważniejszym i powszechniejszym niż w Europie stosowaniu nowych technologii, ale to nie wszystko. Zazdrościć, zwłaszcza w Polsce, powinniśmy też chociażby południowej tolerancji. I to w szerokim tego słowa znaczeniu. Począwszy od spraw rasowych, po np. seksualne.

Nie twierdzę, że rasizm w Ameryce Południowej nie istnieje, bo byłoby to kłamstwo. Także tutaj kolor skóry nadal ma niestety czasami wpływ na łatwość znalezienia pracy, czy przebieg kariery. Sporo jest też, nawet w tak niesamowicie kolorowej i kulturowo wymieszanej Brazylii, mniej lub bardziej ukrytch uprzedzeń i krzywdzących stereotypów. Niemniej jednak, w przeciwieństwie do wielu państw Europy z Polską na czele, prawdopodobieństwo że ktoś komus da tu na ulicy w mordę tylko dlatego, że ten ktoś jest ciemniejszy, jaśniejszy, czy bardziej żółty, jest bliskie zera.

Poza niechlubnym wyjątkiem Wenezueli Hugo Cháveza, który regularnie, co jakiś czas, próbuje u swych sympatyków rozniecić antysemickie odruchy, nigdzie też nie przykłada się specjalnej uwagi do wyznawanej religii. Nikogo w sumie nie obchodzi, czy i w co wierzysz. Możesz być katolikiem, neopaganinem, Żydem, muzułmaninem, wyznawcą santerii, czy jakiejś ewangelizacyjnej sekty - nikt nie będzie ci z tego robił zarzutu.Ba, najczęściej nikogo to nie będzie wcale interesowało. Zdecydowana większość Peruwiańczyków nie zdaje sobie nawet sprawy, że ich obecny, chcący się właśnie się podać do dymisji, premier Yehude Simon, ma żydowskie korzenie i na dodatek jest ateistą. Ateistką jest też chilijska prezydent Michelle Bachelet i to mimo, że jej kraj jest bardzo katolicki.

Latynosi, mimo całego tego swego słynnego kultu macho, są też niesamowicie otwarci wobec wszelkich mniejszości seksulanych. Geje trzymający się za rękę, transwestyci, transseksualiści – to na ulicach tutejszych miast całkiem normalny widok. I nikt się nie naśmiewa, nikt nie oburza, nie pluje, nie obrzuca wyzwiskami, nie drwi.

Zaobserwowałem też zaskakujące Europejczyka zjawisko braku wpływu poziomu edukacji na stopień tej tolerancji. Kilka dni temu byłem w niewielkim, bardzo biednym, nadmorskim miasteczku, położonym w wenezuelskim stanie Vargas. W sumie jeden wielki slums, tylko że z widokiem na morze. Nawet tam, wśród tych niewykształconych i nie mających zbyt wielkich perspektyw ludzi, spotkałem transwestytów. Nie chowająch się, lecz – przeciwnie – ekstrawagancko okazujących swą odmienność. Jakoś nie wyobrażam sobie takiej sytuacji w polskich robotniczo-lumpiarskich dzielnicach.
Ale może się mylę, jeśli ktoś z Was zna jakieś pozytywne przykłady, to – bardzo proszę – podzielcie się nimi.

Dzisiaj zaskoczyła mnie z kolei instytucja, której z definicji, nie podejrzewałbym o żadną formę tolerancji. A już na pewno nie o tolerancję wobec ludzkich ułomności. Czyli armia – państwowe siły zbrojne. W tym konkretnym przypadku w Argentynie.

Otóż mająca swą siedzibę w Salcie V Górska Brygada piechoty ma od dzisiaj nowego dowódcę. Mianowany nim został pułkownik Fabián Brown, pracujacy do niedawna za biurkiem w Centrum Szkolenia i Oceny Doktryny Wojskowej. Co jest takiego dziwnego w tej nominacji, pewnie się zastanawiacie? Otóż to, że pułkownik Brown, z wykształcenia specjalista od artylerii, miał kilka lat temu poważny wypadek. Wybuch urwał mu prawą rękę, kilka palców lewej ręki i pozbawił go prawego oka.

Nie wiem, w Wojsku Polskim (ani żadnym innym), nigdy nie służyłem, ale jakoś nie mogę oprzeć się wrażeniu, że w analogicznej sytuacji ofiara wysłana zostałaby w nim wysłana na przmusową rentę. Tymczasem Argentyńczycy stworzyli mu warunki dalszej pracy i awansum, a obecnie, eksperymentują, powierzając mu opiekę nad ważną jednostką liniową. Być może inwalida nie sprosta zadaniu, może za jakiś czas trzeba będzie go zastąpić. Ale za samą taką próbę argentyńskim generałom należą się brawa.

Dotychczasowy dowódca V Brygady, gererał Jorge Enrique Altieri, odszedł na wcześniejszą emeryturę. Nie z własnej woli. Nie miał innego wyjścia po tym jak zarządził oddanie wojskowych honorów zmarłemu na początku czerwca generałowi Rodolfo Wehnerowi, który był oskarżony o, popełnione podczas wojskowej dyktatury, zbrodnie przeciw ludzkości. Tymczasem minister obrony Nilda Garré zabroniła armii organizowania ceremonii pogrzebowych oficerom, którzy byli zamieszani w nielegalne działania w okresie wojskowego reżimu.

Czyli kiedy trzeba, tolerancji nie ma żadnej. I tego też czasami nam brakuje...

>Technorati tags: Argentyna, Ameryka Łacińska, tolerancja, rasizm, armia, inwalidztwo.
>Blogalaxia tags: Argentina, América Latina, tolerancia, racismo, ejército, discapacidad.