Podróż na Południe

Upalny, duszny wieczór w Puerto Colombia na wenezuelskim wybrzeżu. Siedzę na tarasiku mojej ulubionej restauracyjki Brisas del Mar i, najedzony wyśmienitymi calamares al ajillo (kalmary smażone z czosnkiem), sączę zimną, zieloną Solerę - jedno z niewielu wenezuleskich piw nadających się do picia.

Patrzę jak z położonej tuż obok przystani rybackiej kupcy wynoszą dopiero co złowione dziwne morskie stwory: ośmiornice, kraby, siatki pełne niewielkich ryb o wielkich oczach i ognistoczerwonej łusce, albo stalowoczarne olbrzymy o długich nosach, do transportu których trzeba dwóch rosłych facetów. Nabywcy to prawie zawsze ci sami właściciele miejscowych punktów gastronomicznych i lokalni hurtownicy. Wszyscy się znają, transakcje dokonywane są praktycznie bez wymiany słów.

Z zakupów wraca też właściciej knajpki w której właśnie siedzę – człowiek na wiecznym rauszu, o wielkim, nadętym brzuchu i chudziutkich jak patyki nogach. Zatrzymuje się przy mnie i bez słowa pokazuje co ma w niesionych siatkach. Rozpoznaję kilka latarników i równo ucięty fragment potężnej rybiej tuszy. Wpadnij jutro na obiad, wyjątkowo będzie świeże – powtarza, jak co wieczór, swój najwyraźniej ulubiony dowcip.

Gdy odchodzi, na tarasie zostaję ja i dwójka siedząca przy najdalej ode mnie położonym stoliku. Gdy ja zamawiałem swoje dawno już zjedzone danie, oni już tam byli. Zwróciłem na nich uwagę, bo – mimo, że siedzieli razem - wyglądali jak dwie zupełnie sobie obce osoby. Siwy facet z włosami spiętymi w kucyk i koszulką wpuszczoną w jeansowe krótkie spodnie. I jeszcze te białe skarpetki i sandały... Stuprocentowy, zachodni turysta. Ona - dużo młodsza, dwudziestokilkuletnia, nieatrakcyjna Wenezuelka. Ale też nie miejscowa. W Puerto Colombia rdzenni mieszkańcy są czarnoskórzy, ona tymczasem, choć ciemna, miała też lekko indiańskie rysy. Naburmuszona. Każde patrzy w inną stronę i przez cały wieczór ani razu nie zauważyłem aby zamienili ze sobą choć tylko słowo.

Gdy po raz kolejny zerknąłem w ich stronę, facet zamachał do mnie i wykonał gest zapraszający abym dosiadł się do ich stolika. Co też zrobiłem. Natychmiast padły dwa pytania. On czy mówię po angielski, a ona czy znam hiszpański. Gdy na oba odpowiedziałem twierdząco na ich twarzach pojawiły się uśmiechy.

Co się okazało? On jest emerytowanym amerykańskim prawnikiem z Chicago, ona niewykształconą dziewczyną z Margarity. Ma 25 lat i 12 letniego syna. On nie mówi po hiszpańsku, ona nie zna angielskiego. On uważa Cháveza za bandytę, ona jest członkiem stworzonej przez wenezuelskiego prezydenta partii PSUV. On chciałby do końca życia mieszkać w gorącym klimacie, ona marzy o wyjeździe na stałe do USA. Oboje przyznają, że strasznie się ze sobą nudzą. Ale mieszkają razem, na Margaricie właśnie. I są małżeństwem. Od dwóch lat.

Ona narzeka, że mąż w łóżku nie jest już w stanie nic zrobić. Że nigdy jej nic nie zrobił. On się pyta, czy nie zechciałbym się przespać z jego żoną. Ja dziękuję, ale on nalega. Ona się pyta czy się mi podoba. Kłamię, że brzydka nie jest, ale że ktoś na mnie czeka. Sytuacja robi się niezręczna, krzyczę więc do brzucha na patykach aby mi przyniósł rachunek. Oni proszą żebym jeszcze chwilę został i z nimi pogadał. Mam przetłumaczyć jej mężowi iż tego wieczoru ona musi jeszcze zadzwonić do syna. On się chwali, że jej synowi kupił wypasiony komputer. I dodaje, że wydaje mu się iż syn jest – na szczęście – bardziej inteligentny od matki...

Na stole pojawia się rachunek, płacę szybko i z ulgą. Oni się pytają, czy jutro nie zechciałbym zjeść z nimi obiadu. Że zapraszają. On zaprasza. Bo ona nic nie ma, jest biedna – podkreśla. Nie, nie zjem, jutro płynę do Chuao. Na szczęście...

Tego wieczoru długo nie mogłem zasnąć. I to nie tylko z powodu lepiącego się do ciała upału, którego nawet hotelowy wentylator nie potrafił przerzedzić. Dużo myślałem o poznanej parze. Co sprawia, że ludzie tworzą takie związki? Nie będące w sumie nawet związkami. Gdzie nie ma seksu, czułości. Gdzie chyba nawet nie ma wielkich pieniędzy. Gdzie ludzie pogadać ze sobą nie mogą... Choć może to i lepiej, bo może nawet do końca nie zdają sobie sprawy ile ich dzieli...

Zasnąłem dopier po kilku łykach z butelki rumu. W Wenezueli jest on rzeczywiście świetny.

Następnego ranka idąc do rybackiej przystani w poszukiwaniu łodzi mogącej mnie zabrać do Chuao, ponownie widziałem poznaną dzień wcześniej parę. Siedzieli na tarasie baru. On czytał książkę, ona wystawiała twarz do słońca. Byli przy dwóch różnych stolikach.

Nie zobaczyli mnie. Uff...

>Technorati tags: Wenezuela, turystyka, spotkania, Puerto Colombia.
>Blogalaxia tags: Venezuela, turismo, encuentros, Puerto Colombia.