Podróż na Południe

No i z nowu z bliska poczułem oddech boliwariańskiej rewolucji, na własnej skórze przekonałem się o „moralności i światłości” państwowego aparatu Hugo Cháveza. Choć tym razem to nie był już w sumie oddech. Tym razem boliwariańska rewolucja wbiła mi w kark swe ostre zęby i zassała trochę krwi, takiej zielonej, imperialistycznej...

Niemal od razu wiedziałem, że się to skończy dzisiaj jakąś „przygodą”... Złe przeczucia pojawiły się, gdy tylko zobaczyłem, że powoli mijający mnie policyjny motor, charakterystyczna niebieska yamacha, nie ma tablicy rejestracyjnej. Choć to w Wenezueli już od ponad dwóch lat teoretycznie surowo zabronione, wciąż – zwłaszcza w Caracas – regularnie się widuje policyjne motocykle bez żadnych charakterystcznych numerów.

Na dwukołowcu, jak to często bywa, jechało dwóch mundurowach. Ten siedzący z tyłu dość nonszalancko opierający, trzymaną lufą do góry, długą broń na swym udzie, wyraźnie się obejrzał, po czym zaczął gadać z kierowcą. Ja też od razu odruchowo zerknąłem za siebie – zmoczona poranna ulewą uliczka, choć znajdująca się w samym centrum miasta, była zupełnie pusta. Typowy, leniwy, niedzielny poranek...

Policjalnci przejechali jeszcze jakieś może jakieś 60 metrów, po czym – utwierdzając mnie w mych złych przeczuciach – powoli zawrócili. Po chwili byli tuż kolo mnie. Cudzoziemiec? – zapytał się kierowca. Potwierdziłem skinieniem głowy. Mówisz po hiszpańsku? Mówię – odpowiedziałem. No to dokumenciki porosimy – zapowiedział, schodząc ze swego pojazdu.

No to się zaraz zacznie – pomyślałem. Nawet nie ze strachem, raczej z taką przekorną ciekawością: Ciekawe do czego będą próbowali się tym razem doczepić? Policja w Wenezueli kontrolowała mnie już bowiem wiele razy i – szczególnie ta w Caracas - niemal zawsze próbowała wyciągnąć jakieś, zupełnie się im nie należące pieniądze. A to za brak karty granicznej (której na większości przejść granicznych wcale się nie otrzymuje), a to za niewyraźną pieczątke w paszporcie (jakby to była moja wina), czy nawet za brak szczepienia na żółtą febrę (które wcale w Wenezueli nie jest obowiązkowe). Nigdy się jednak nie dałem oskubać i zazwyczaj tekst w stylu „zapłacę, ale wpierw zadzwonię do mojego konsulatu”, szybko kończył kontrolę i anulował wszelkie roszczenia.

Dzisiejsi policjanci nie byli bynajmniej gburowaci. Ten który ze mną rozmawiał był wręcz sympatyczny i uśmiechnięty. Obaj w okularach przeciwsłonecznych Oakley, pewnie podróbkach. Żaden nie mał kasku. Ten z długą lufą chyba się naoglądał Rambo, bo na głowie miał bandanę zawiązaną w identyczny sposób, w jaki w swych filmach robił to Sylvester Stallone. Z jakiego kraju jesteś? – zapytał się kierowca, gdy podałem mu paszport. Z Polski. Polska to w Europie, prawda? – upewnił się. Potwierdziłem, co miałem zrobić.

Dalej był standard. Gdy nie wypatrzył w paszporcie niczego, do czego mógłby się przyczepić, kazał wypróżnic wszystkie kieszenie. Wiele w nich nie miałem. Scyzoryk, kartę pamięci do aparatu, kilka monet, portfel. To wszystko? -Tak, to wszystko.- A co w torbie na ramieniu? -Apatat i dzisiejsza gazeta.- Wyjmij. Grzecznie wszystko wyłożyłem na murku. Sprawdź portfel – po raz pierwszy odezwał się ten z długą bronią, stojący bardziej z tyłu, blisko motocykla, którego silnik nadal pracował. Sympatyczny wziął mój portfel i zaczął egzaminować jego zawartość. No popatrz, popatrz co my tu mamy! Dolary! – zakomunikował, chyba bardziej swemu kompanowi, niż mnie, bo ja przecież wiem co mam w portfelu.

I w tym momencie wydarzyło się coś, co mnie naprawdę zaskoczyło. I to mimo, że dobrze wiem iż rewolucyjna Wenezuela przeżarta jest przez korupcję, a policja to wyjątkowo zdemoralizowany i rozzuchwalony organ tej rewolucji. Otóż policjant pewnym gestem i nie tracąc uśmiechu na twarzy wyjął z mojego portfela wszystkie dolary i wsadził je sobie do kieszeni. Po czym oddał portfel i zakomunikował, że moge zabrać swoje rzeczy i iść. Zatkało mnie. Przez kilka chwil nie mogłem wydusić ani słowa, co – takie odniosłem wrażenie – policjantów najzwyczajniej w świecie rozbawiło. W końcu jednak przemówiłem jakimś idiotycznym tekstem w stylu: Ale tak się nie robi, wy po prostu mnie okradacie... Po czym dodałem, że złożę skargę.

Zupełnie to na moich mundurowych złodziejach nie zrobiło wrażenia. Ciesz się, że ci aparatu nie bierzemy – zakomunikował ten stojący tuż obok mnie. A ten z tyłu, wyraźnie uhahany, wyjął z kieszeni plastikową saszetkę z białym proszkiem i pokazując mi ją pocieszył: no i podziękuj nam, że na przykład tego u ciebie nie znaleźliśmy...

To już średnio było śmieszne. Przynajmniej dla mnie. Nie wiem, czy w plastiku była mąka, czy cukier puder, czy też rzeczywiście to, na co miało wygłądać. Nie wiem i nie chcę wiedzieć. Bo nagle zdałem sobie sprawę jak człowiek jest absolutnie bezbronny wobec tak zdemoralizowanego aparatu policyjnego. Przecież rzeczywiście mogliby mnie w tej chwili aresztować, dołożyć do moich rzeczy saszetkę z białym proszkiem i – jeśli rzeczywiście była w nim kokaina – miałbym niemal pewne, kilkuletnie wakacje na koszt rządu pana Cháveza... Niestety w ośrodku wczasowym o dość paskudym standardzie. I do tego bardzo przeludnionym.

Na moje szczęście funkcjonariusze zadowolili się dolarami, było ich ok. 150., i zanim, trzęsącymi się już rękoma, pozbierałem swoje rzeczy z murku, motor z rykiem odjechał. Któryś z nich na odjezdne zdążył pożyczyć mi jeszcze miłej niedzieli...

I co mam teraz zrobić? Zgłosić? Tylko po co? Z doświadczeń znajomych, którzy już stali się ofiarami wenezuelskich policjantów-złodziei, wiem że to kiludniowa procedura. I która w dodatku przewiduje odwiedziny na komisariacie, na rewirze którego doszło do zdarzenia i wertowanie kartotek ze zdjęciami mundurowach.

I co? Mam potem w twarz powiedzieć takiemu: to ty mnie okradłeś? On pewnie powie, że mnie pierwszy raz na oczy widzi i na tym sie skończy. W najlepszym razie. Nie wiem nawet jak ci policjanci się nazywali. Bo choć na każdym policyjnym mundurze wyszyte jest nazwisko jego właściciela, ja go dzisiaj dojrzeć nie mogłem. Bo obaj, jak ostatnio wielu stołecznych funkcjonariuszy, na mundur mieli nałożone jaskrawo-zółte kamizeliki z napisem „Caracas Segura” na plecach i logo Ministerstwa Władzy Ludowej ds. Spraw Wewnętrznych i Sprawiedliwości na piersi.. To „Bezpieczne Caracas” to specjalny rządowy plan poprawy bezpieczeństwa w stolicy. Przekonałem się dzisiaj jak bardzo skuteczny...

>Technorati tags: Wenezuela, Caracas, przestępczość, korupcja, policja, turystyka.
>Blogalaxia tags: Venezuela, Caracas, criminalidad, corrupción, policía, turismo.