Podróż na Południe

Hugo Chávez to nie Hitler napisał, kilka dni temu, w Gazecie Wyborczej Artur Domosławski. Zachęcam do lektury, zwłaszcza wszystkich tych, których w poprzedni weekend zachęciłem do przeczytania, także w Gazecie, tekstu Macieja Stasińskiego pod znamiennym tytułem: Brunatna koszula Hugo Cháveza. Artykuł Domosławskiego jest bowiem polemiką z tym co napisał Stasiński. Polemiką celną i potrzebną. I piszę to mimo, że – jak wiedzą stali czytelnicy tego blogu – sam do admiratorów wenezuelskiego prezydenta nie należę. Wręcz przeciwnie.

Jednak Wenezuela to nie III Rzesza. Ani nawet – mimo że Chávez usilnie zmierza w tym kierunku – to wciąż nie Kuba. Sam dwa lata temu pisałem o tym. Warto o tym pamiętać, i to mimo że gdy choć teraz, gdy czytam tamtą notkę, widzę że trochę się od tamtego czasu zmieniło. I niestety tylko na gorsze. Np. media publiczne stały się już zupełnie bezkrytyczną, propagandową tubą reżimu. Taką, że wręcz nie da się ich oglądać. Bo niemal każde zdanie w programach informacyjnych zaczyna się od „Comandante Chávez”, ewentualnie „Presidente Chávez”. Wódz rewolucji to, wódz rewolucji tamto, wódz zadzwonił do Fidela, wódz otworzył nowe wysypisko śmieci, prezydent własnoręcznie prowadził pociąg, dzieci z radością słuchały bajek czytanych im przez prezydenta, etc.

Oglądając reżimowe telewizje można naprawdę dojść do wniosku o tym, że cały świat kręci się wokół prezydenta Cháveza. Na szczęście, w przeciwieństwie do Kuby, wciąż można przełączyć kanał i u niektórych prywatnych nadawców odetchnąć od rządowej propagandy sukcesu. I chociażby dowiedzieć się, że wczoraj znowu pół Wenezueli przez kilka godzin było bez prądu, a personel kilku państwowych szpitali w Caracas nadal strajkuje, bo wciąż nie otrzymał dawno obiecanych przez Cháveza premii...

Reasumując – Chávezowi trzeba patrzeć na ręce. Jak każdemu politykowi. Ale nie powinno się go niepotrzebnie demonizować. Bo choć Chávez ma rzeczywiście dyktatorskie zapędy, to Wenezuela jest wciąż demokratycznym państwem. Demokracja ta kuleje i daleka jest od znanych nam w Europie standardów, ale – to jednak ważne – ciągle jest. Gdyby, tak jak na Kubie, w Wenezueli groziły obywatelom represje za krytykowanie władzy, to kraj ten – wierzcie mi - mocno by się wyludnił...