Podróż na Południe

Kilka dni temu jechałem autobusem górską, krętą i słynącą z wypadków drogą. Jak to zwykle na tej trasie bywa, autobusowy kierowca czuł się królem i pędził ile tylko mocy w silniku. A że silnik miał olbrzymi, to i nawet samochody osobowe wyprzedzał. A jak nie wyprzedzał, bo na przykład nie było na drodze wystarczająco miejsca, to jechał z tyłu „zderzak w zderzak” tak długo, aż szoferowi osobówki psycha siadała i potulnie zjeżdżał na pobocze, aby przepuścić autobus.

Jakoś specjalnie nie zwalnialiśmy nawet przed zakrętami. I to mimo, że najczęściej widoczność była żadna, a autobus zakręcając zajmował całą szerokość drogi. Tam inni, mniejsi, mają uważać, czy nie nadjeżdża król tej drogi. On tylko ogranicza się do pociągnięcia za linkę uruchamiającą basowe trąby umieszczone na dachu i pełniące rolę klaksonu. „Jadę, pędzę, zmykajcie mi z drogi” – oznacza ten dźwięk. Inni użytkownicy tej drogi, na szczęście, doskonale znają jego znaczenie...

sytuacja trochę się komplikuje, gdy na tego typu drodze spotkają się nagle dwa autobusy... 

Ponieważ pokonywałem tą trasę nie po raz pierwszy, kierowca wydający się być kamikadze nie robił już na mnie żadnego wrażenia. Uznałem, że po prostu trzeba ufać w jego umiejętności, innego wyjścia nie ma. Ale dla kilku innych obecnych w autobusie gringo musiała to być jednak nowość. Na to przynajmniej wskazywały co rusz dochodzące do mnie przekleństwa Anglików i piski australijskich backpackerek. Kierowca zwłaszcza na te ostatnie wyraźnie reagował – szelmowsko uśmiechał się pod nosem i dodawał jeszcze bardziej gazu, zerkając jednocześnie we wsteczne lusterko, próbując wyłowić w tłumie pasażerów pobladłe twarze...

W którymś momencie wydarzyło się jednak coś, na co wówczas właściwie wcale nie zareagowałem, a jedynie zarejestrowałem. Ten brak reakcji - myślę teraz - jest chyba dowodem na moją postępującą latynizację, na to że człowiek przyzwyczaja się z czasem do otaczającej go rzeczywistości i najdziwniejszych nawet zwyczajów i ekscesów.

Otóż z przeciwka jechał znajomy kierowcy naszego autobusu – oba pojazdy zatrzymały się obok siebie i niezaważając wcale na to, że całkowicie zatamowali ruch, kierowcy opuścili je i ucinali sobie na środku drogi przyjacielską pogawędkę. Jako że siedziałem w pierwszym rzędzie, tuż za fotelem kierowcy, mogłem przez szybę spokojnie ich obserwować. Pozostali gringo ściśnięci byli gdzieś bardziej z tyłu i po prawej stronie więc tego przywileju nie mieli. I chyba dobrze, bo nie wiem, czy widząc to co ja zobaczyłem, nie postanowiliby kontynuować podróży pieszo... :)

Otóż znajomy naszego kierowcy najwyraźniej coś świętował i na trzeźwego specjalnie nie wyglądał. Co najważniejsze jednak, wytoczył się ze swojego samochodu z potężną butelką rumu w dłoni. Nasz kierowca szybko mu ją jednak zabrał. Nie dlatego bynajmniej, że troszczył się o trzeźwość swego kumpla. Nie, po prostu też był spragniony... I energicznie zassał złoty trunek prosto z gwinta. Pogadali, pośmiali się, poklepali się po plecach i na odchodne jeszcze raz nasz kierowca dziabnął sobie z butli. Wrócił do autobusu, usiadł za kierownicą i... wystawił rękę przez okno, aby tamten jeszcze raz, ostatniutki, podał mu butelkę. Co kompan ochoczo oczywiście zrobił...

I ruszyliśmy w dalszą trasę. Ani wolniej, ani szybciej, równie szaleńczo co wcześniej. I kierowca nadal prowadził autobus jedną ręką, podczas gdy druga zajęta byłą pisaniem smsów...

Do celu dojechaliśmy bez przygód.

A Wy? Podzielcie się, proszę, podobnymi przygodami z podróży. Niekoniecznie po Ameryce Łacińskiej...