Podróż na Południe

Nie da się ukryć, że prezydent Wenezueli Hugo Chávez jest postacią bardzo kontrowersyjną. Tak kontrowersyjną, że nasz rodzimy prezydent Kaczyński wygląda przy nim na wyjątkowo konsensualnego, ciepłego i jednoczącego naród polityka.

Chávez niekogo nie pozostawia obojętnym. Spotkałem już Wenezuelczyków, którzy gotowi są za niego oddać życie, bo uwierzyli w slogan Patria, Socialismo o Muerte (Ojczyzna, Socjalizm lub Śmierć); znam też takich którzy uważają obecnego prezydenta za „niebezpiecznego makaka”, który jest najgorszą rzeczą jaka przytrafiła się ich państwu w całej jego historii. Osoby, które potrafią ocenić Cháveza w sposób wyważony, które potrafią bez zbytnich emocji wypunktować dobre i złe strony jego prezydentury, zdarzają się – niestety – wyjątkowo rzadko. Najczęściej jest wszystko albo nic, dwa ekstrema głęboko dzielące wenezuelskie społeczeństwo, ba - niekiedy nawet rodziny.

Zresztą czemu się dziwić – sam prezydent, w każdym swoim przemówieniu, dzieli obywateli na dwie grupy: na tych którzy „myślą”, czyli bezkrytycznie popierają jego wizję boliwariańskiej rewolucji, i na „pitiyanquis”, czyli krytykujących ją „małych jankesów”, pachołków amerykańskiego, imperialistycznego imperium, sprzedawców ojczyzny, oligarchów i burżuji. Dla Cháveza nie ma czegoś takiego jak jedno wenezuelskie społeczeństwo, dla Cháveza istnieją jedynie „my” i „oni”. Wśród „onych”, jest jeszcze jedna, szczególna grupa - zdrajcy. To Ci, którzy kiedyś byli „nasi”, ale przeszli na drugą stronę barykady. Przeszli, albo zostali wypchnięci, bo np. zaczęli publicznie krytykować korupcję zżerającą rewolucyjny obóz.

Cháveza spośród innych głów państwa wyróżniają jeszcze dwie inne rzeczy. Pierwsza to wulgarność. Nie znam żadnego innego polityka na świecie, który tak chętnie używałby publicznie słów powszechnie uznanych za obraźliwe. Chuj i gówno – to ulubione słowa Cháveza. Najczęściej i z lubością ich używa mówiąc o Stanach Zjednoczonych, bądź rodzimych „lokajach Imperium”. To jeszcze da się jednak przełknąć. I zrozumieć. Bo znaczna część chavezowskiego elektoratu sama tach słów powszechnie używa i entuzjastycznie reaguje gdy słyszy je z ust Comandante.

Znacznie trudniej wytłumaczyć chávezowską skłonność do mieszania rzeczywistości z fikcją. I opowiadania zmyślonych, nierealnych wręcz historii. Zastanawia mnie, czy wenezuelski prezydent świadomie kłamie, czy może wierzy w bajki przez siebie opowiadane, czy też uważa słuchaczy swych przemówień za skończonych idiotów, gotowych uwierzyć w największą nawet bzdurę? Tak, czy inaczej, każda z tych hipotez jest bardzo niepokojąca. Przykładem takiego „odlotu” Hugo Cháveza są fantazje, które opowiada z okazji wizyty w Wenezueli dwóch rosyjskich, ponaddźwiękowych bombowców strategicznych Tu-160.

Przyleciały one w ubiegłym tygodniu, aby wykonać kilka lotów ćwiczebnych nad Morzem Karaibskim i stacjonują obecnie w wenezuelskiej bazie lotniczej Libertador, w Palo Verde. Hugo Chávez w jednym ze swych licznych telewizyjnych wystąpień się rozmarzył: „Tak, one są tutaj aby to was bolało, wy wszyscy pitiyanquis. Co więcej wiedzcie, że ja będę pilotował jednego z tych zwierzaków. Od kilku tygodni uczę się na specjalnym symulatorze. Polecę nad Kubę, do Ciebie Fidel, zobaczysz mnie jak przelatuję niziutko nad twoim domem. Potem przelecę obok Miami. Bo te samoloty sa bardzo szybkie. W kilka minut mozna przeleciec obok Miami, zrobic pętlę nad Nowym Jorkiem i zobaczyć jak to wszystko tam wygląda. Nawet z tego sobie nie zdadzą sprawy. Bo tym samolotem można w moment wylecieć wysoko w gorę, w kilka minut można być wyżej prawie niż Ksieżyc. I stamtąd wszystko widzieć i slyszeć wszystkie rozmowy...”

Hmmm... Pomijam fakt, że Chávez nie jest pilotem, a jedyne symulatory lotów Tu-160 znajdują się w Rosji, to jednak może ktoś powinien mu wytłumaczyć różnicę między samolotem, nawet ponaddźwiękowym, a rakietą kosmiczną. Oraz między bombowcem, a samolotem szpiegowskim. I uświadomić go, że nawet Rosja, nowy „strategiczny partner” Wenezueli, nie jest w stanie podsycać jego prezydenckiej fantazji. Bo Alexander Afinorientow, zastępca dowódcy startegicznej floty Rosji, pytany w Moskwie czy jest możliwe, aby Tu-160 był pilotowany, przez kogoś kto nie jest oficerem rosyjskiego lotnictwa, stwierdził jednoznacznie: „Nie, to niemożliwe.” I sprecyzował, że osoby nie będące należycie wyszkolone przez rosyjskie lotnictwo nie mogą być nawet pasażerem ich ponaddźwiękowego bombowca.