Podróż na Południe

Bardzo zły ze mnie ojciec. Wstyd mi. Zupełnie bowiem przeoczyłem urodziny dwójki moich dzieci. Blogowych oczywiście, bo innych – z tego co mi wiadomo – jeszcze nie posiadam. Dopiero dzisiaj zorientowałem się bowiem, że Podróż na Południe ukończyła minionego 3 lipca aż trzy latka.

Piszę „aż” bo w blogosferze, przynajmniej tej polskiej, to już chyba wiek całkiem przyzwoity. W ciągu tego czasu na blogu powstało, jeśli dobrze licze 345 notek. A Wy, ukochani czytelnicy, zostawiliście nieporównywalnie większą ilość komentarzy. Za które serdecznie, z całego serca dziękuje. To dzięki Wam wciąż znajduje siły i czas aby tu pisać. Wasza obecność tu na blogu, Wasze reakcje, dyskusje z Wami, wymiany poglądów, Wasze czujne oko wychwytujące nieuniknione przecież błędy i potknięcia, czy też Wasze sugestie aby zająć się jakimś mniej lub bardziej zapomnianym tematem – wszystko to jest dla mnie szalenie ważne. Bo sprawia, że czuję iż nie piszę w próżnie. Widzę, że ta wciąż niszowa Tierra Latina ma w Polsce przyjaciół, amatorów, obserwatorów. I – jeśli wierzyć statystykom – grupa ta stale powiększa się. Nie jestem sam. I to bardzo mnie cieszy.

Swe pierwsze urodziny, 4 lipca, obchodziła też młodsza siostra tego bloga, czyli Tierra Incógnita. Wiem, że to dość zaniedbane dziecko. Poprawy nie obiecuję, bo już przy narodzinach zakładałem, że dbać będę przede wszystkim o to pierworodne. Ale zaglądać tam czasem możecie, bo – od czasu do czasu - coś się pojawia. Jak chociażby ostatnia notko-prośba.

A skoro tak jubileuszowo się dzisiaj zrobiło, to może zorganizujemy jakiś koncert życzeń? Czyli czego mniej, czego więcej? Jak mam dalej wychowywać tą krnąbrną dwójkę?