Podróż na Południe

Oj dawno nie pisałem o tym co dzieje się u blogowych sąsiadów. A dzieje się, dzieje... Wiele i nadzwyczaj ciekawie. Zacznę od niedawno odkrytego przeze mnie stosunkowo nowego, fascynującego bloga. To ubarwiona zdjęciami relacja z rowerowej wyprawy przez Afrykę. Paweł Wróblewski, absolwent gdańskiej Akademii Sztuk Pięknych (więc swój chłop, bo ja przecie także chłopak z Pomorza), pedałuje z Maroko do Republiki Południowej Afryki. Czyli na południe, więc jak najbardziej zgodnie z tematyką tego bloga... :)

Paweł wyruszył na początku marca i już jest w Ghanie, więc sporo tysięcy kilometrów ma już w łydkach. Piszę to z niekłamanym podziwem, bo ja sam roweru nie znosze. Kilka lat temu dałem się namówić na kilkunastokilometrową wycieczkę i w drodze powrotnej mój obolały zadek zaraził mnie nienawiścią do tego pojazdu. Gdy oddawałem bicykl do wypożyczalni musiałem się powstrzymywać, aby ostentacyjnie nie cisnąć nim o ziemię. Psychicznie ulżyłoby mi bardzo...

Możecie więc sobie wyobrazić, że gdy czytam teraz o pokonywaniu rowerem Sahary to szczęka mi z wrażenia opada. I zazdrości, bo też bym tak chciał... :) Paweł zna francuski, angielski i trochę arabskiego, więc jego blog to nie tylko relacja turysty podziwiającego egzotyczne widoki, ale także cała magia spotkań, historie poznanych ludzi... No i afrykańska sztuka, jak na absolwenta ASP przystało...

Jest jeszcze jedna rzecz, której Pawłowi szalenie zazdroszczę. Jest najwyraźniej mocno „umuzykalniony”. Możliwość dołączenia się do lokalnego zespołu na małe jam-session, zagranie z kimś przypadkowo spotkanym – to, jak się okazuje, otwiera wiele drzwi, łamie wiele barier. Muzyczna edukacja daje też możliwość pisania o muzyce, o rytmach, harmoniach i melodiach w sposób bardziej zaawansowany, niż banalne „fajnie grali”, które ja – co najwyżej – mógłbym w podobnych okolicznościach napisać...

I jeszcze jedno – Paweł właśnie został okradziony. Stracił m.in. aparat fotograficzny. Dobry jest więc moment, aby nie tylko dołączyć do grona czytających jego bloga, ale także – w miarę możliowści – trochę pomóc. Aby na jego bloga jak najszybciej powróciły zdjęcia. Wydaje mi się, że warto. Zresztą sami się przekonajcie. Zapraszam więc serdecznie Do ciepłych krajów.

Zupełnie z innej beczki – w blogu Aeroplan (à propos – czy na sali są jacyś poloniści? Jak jest poprawnie? Na blogu, czy w blogu?) znalazłem kilka tygodni temu wiadomość, która bardzo mnie ucieszyła i którą docenią prawdopodobnie wszyscy jeżdżący (tzn. latający) do Ameryki Łacińskiej. A zwłaszcza Ci, którzy skonfrontowani byli kiedyś z niemożliwością zamknięcia się w limicie 20 kg bagażu... Otóż okazuje się, że Iberia zwiększyła ten limit. Lecący do Ameryki Południowej (i na inne kontynenty) pasażerowie klasy turystycznej mogą obecnie zabierać aż 46 kg! Szczegóły tutaj.
Pozostaje mieć nadzieję, że w ślady Hiszpanów pójdą też inne kompanie lotnicze. I np. Lufthansa skończy z dyskryminacją Europejczyków. Bo obecnie kupując u niemieckiego przewoźnika bilet np. Gdańsk-Frankfurt-São Paulo-Frankfurt-Gdańsk mam prawo do zaledwie 20 kg bagażu. Ale osoba lecąca w przeciwnym kierunku, czyli z biletem São Paulo-Frankfurt-Gdańsk-Frankfurt-São Paulo, może – tak jak w Iberii – mieć 46 kg.

Jest jeszcze jedna blogowa pozycja, którą dzisiaj chciałbym Wam polecić. Świat Inaczej to blog Macieja Kuźmicza, dziennikarza Gazety Wyborczej. Pisze on w nim o tzw. krajach rozwijających się i ich problemach. Czyli m.in. o prawach człowieka, głodzie, zmianach klimatycznych. Lektura pouczająca, choć – niestety – rzadko optymistyczna.

Na koniec, już tradycyjnie, polecam papryczkową Dominikanę i Haiti , gdzie posty są rzadkie, ale zawsze perfekcyjnie dopracowane. I ze świetnymi zdjęciami.