Podróż na Południe

Wiele bym dał, aby być teraz w Chile. Być może udałoby mi się w końcu zrealizować jedno z moich wielu dość nietypowych marzeń. Ziścić pragnienie, które urodziło się we mnie w momencie gdy po raz pierwszy, właśnie w Chile, stanąłem na krawędzi krateru i zajrzałem do „środka Ziemi”. Gdy poczułem zapach siarki i to delikatne, ale niustanne drżenie pod stopami. Gdy usłyszałem bulgot lawy...

Wtedy właśnie obiecałem sobie, że zrobię wszystko aby kiedyś zobaczyć z bliska wulkan w fazie erupcji. Nie tylko czynny lecz spokojny jak ten wówczas, ale taki co budzi się, stęka i pluje swymi wnętrznościami. Taki właśnie, jakim jest obecnie wulkan Chaitén, 1300 kilometrów na południe od Santiago de Chile.

Chaitén sprawił sejsmologom i okolicznym mieszkańcom nie lada niespodziankę, do tej pory uzanawany był bowiem za wulkan drzemiący, i to drzemiący bardzo, bardzo głęboko. Zdaniem naukowców jego sen trwał prawdopodobnie 9000 lat. Do minionego piątku. Wtedy to, bez żadnego wcześniejszego ostrzeżenia, najmniejszego pomruku, ani wstrząsu, zaczął z siebie wyrzucać wielokilometrowej wysokości słup popiołów. Zaskoczenie było tak duże, że początkowe komunikaty i wiadomości mówiły o wybuchu wulkanu Michimahuida, który znajduje się 30 kilometrów dalej i który, w przeciwieństwie do Chaitén, był na liście potencjalnych niebezpiecznych wulkanów.

Pamiętacie Górę Dantego? Taki amerykański film o wybuchu wulkanu z Piercem Brosnanem. Założę się, że wielu widzów oglądając go, śmiało się w duchu z typowo holywoodzkich efektów specjalnych. Sam się śmiałem. Np. z ton popiołów padających z nieba gęściej niż śnieg podczas lutowej, górskiej zamieci... Autorzy filmu, mimo kilku faktograficznych błędów, które wyliczone są tutaj, wcale jednak aż tak bardzo nie przesadzali... W regionie Chaitén, niektóre miejsca w ciągu pierwszych 12 godzin aktywności wulkanu przykryte zostały ponad pół metrem pyłu. Jak to wrzeczywistości wygląda zobaczyć możecie m.in. na tych zdjęciach . Albo jeszcze lepiej – na YouTube znalazłem amatorskie filmiki ze znanej miłośnikom sportów ekstremalnych miejscowości Futaleufú. Pielgrzymują tam co roku tysiące miłośników mocnych wrażeń, aby wziąć udział w raftingu zaliczanym do najtrudniejszych i najniebezpieczniejszych na świecie. Futaleufú znajduje się ponad 150 kilometrów na południowy-wschód od Chaitén. I co? I od soboty słońca praktycznie tam nie widać...

Chmura popiołu jest tak wielka, że słońca w czasie tego weekendu nie zobaczyły także dziesiątki tysięcy mieszkańców graniczącej z Chile argentyńskiej prowincji Chubut. Z powodu braku widoczności i wysokiego zapylenia, niebezpiecznego dla silników samolotów, zamknięto tam dwa regionalne lotniska – wczoraj w Esquel, a dzisiaj już także w położonym na atlantyckim wybrzeżu, czyli ponad 500 km od wulkanu (!) Comodoro Rivadavia.

Naukowcy, którzy stale monitorują kilkadziesiąt najbardziej aktywnych chilijskich wulkanów, zaczęli dopiero w trakcie tego weekendu zwozić do Chaitén sprzęt pomiarowy. I oczywiście odmawiają udzielenia jednoznacznej odpowiedzi na pytanie, które wszyscy sobie w okolicy wszyscy zadają – co dalej? Po serii wstrząsów sejsmicznych jakie poruszyły okolicą w sobotę, zalecili jednak władzom ewakuację okolicznych mieszkańców, zwłaszcza tych z Chaitén – miasteczka noszącego tą samą nazwę co wulkan i znajdującego się zaledwie 10 km od krateru.

Ponieważ miejscowość znajduje się nad brzegami zatoki Corcovado, ewakuacja przeprowadzana jest głównie statkami i promami. Mieszkańcy transportowani są do Puerto Montt i na oddaloną o 60 km wyspę Chiloé (tą samą, z której niedawno relację pisała Agnisz w swym Lapidarium, oraz o której można sporo poczytać na blogu mi chile querido). Do tej pory ewakuowano ponad 4000 osób. I niestety nie obyło się bez ofiar – podczas transportu promem, na zawał serca zmarła 92-letnia mieszkanka Chaitén.

Wiele moich znajomych pyta się mnie dlaczego lubię jeździć w miejsca z których inni uciekają. Szukasz przygody, czy guza? – słyszałem wielokrotnie. I sam się nad tym wiele razy zastanawiałem. I raczej nie jest to pościg za adrenaliną. Bardziej ciekawość i fascynacja. Fascynacja siłą Natury. Naprawdę podobają mi się wulkany, rzeczywiśce fascynują mnie trzęsienia ziemi. Przede wszystkim dlatego, że uczą nas pokory.