Podróż na Południe

Strach dzisiaj cokolwiek napisać, bo z racji daty można być wziętym za żartownisia. Postanowiłem więc napisać o czymś z definicji niepoważnym, czyli o śpiewaniu. Nie o byle jakim śpiewaniu jednak, lecz o wokalnych popisach Prezydentów.

Latynoscy politycy mają w śpiewaniu długą tradycję. Pokazują się na koncertach popularnych zespołów, występują wraz z nimi, nucą do kamer, a nawet nagrywają własne płyty. To sprawa kultury – Latynosi kochają muzykę i uwielbiają śpiewać bez względu na swoje zdolności. Także prezydenci. I to co w Europie wzięte byłoby za polityczną błazenadę, tutaj przyjmowane jest przez wyborców, a przynajmniej przez znaczną ich część, za coś zupełnie naturalnego i raczej przysparza sympatii niż ośmiesza.

Proponuje więc następującą zabawę: prezydencką listę przebojów, a dokładniej listę przebojów prezydentów. Kto podoba Wam się najbardziej?

Oto kandydaci:

Manuel „Mel” Zelaya, prezydent Hondurasu. Tan sam, który ostatnio na żywo w CNN zajadał się melonami. Tym razem, podczas dość intymnego spotkania z hodowcami drobiu, śpiewa przygrywając sobie na gitarze:

Występ honduraskiego polityka kończy popularna piosenka Que murmuren. Są w niej następujące słowa: „Niech cię nie obchodzi co ludzie gadają, bądź jaki jesteś, niech gadają, gadają, gadają”. „Koncert” odbywał się w momencie gdy Zelaya i jego rząd oskarżany był o korupcję. Stąd tak żywiołowa reakcja jego sympatyków na ten utwór.

Rafael Correa, prezydent Ekwadoru. Tutaj na scenie z lokalną grupą Pulso, śpiewając hymn na cześć Che Guevarry:

Zapalonym śpiewakiem jest też prezydent Wenezueli, Hugo Chávez. Śpiewa na wiecach, śpiewa w trakcie swych cotygodniowych telewizyjnych pogadanek, a repertuar ma bardzo zróżnicowany:

Na koniec mój faworyt – były prezydent Ekwadoru, Abdalá Bucarám. Nieprawdopodobny pajac, ale niezły śpiewak. W trakcie swej prezydentury nagrał płytę zatytułowaną „Un loco que ama”, czyli Kochający wariat. Koncertował po kraju, rozdawał autografy, porównywał się do Rambo, golił przed kamerami, aż w końcu, w 1997 roku, ekwadorski Parlament zrzucił go z prezydenckiego stołka uznając za psychicznie niezdolnego do sprawowania tej funkcji.
Tutaj jego koncert z popularnym ongiś w niemal całej Ameryce Południowej, urgugwajskim zespołem Los Iracundos:

Koncert przerywany jest politycznymi deklaracjami i obietnicami typu „miejcie cierpliwość, a wkrótce nadajdą obiecane tysiące nowych mieszkań!”, „rozdam pieniądze biednym”. I publiczność pieje z zachwytu...

No i jak się to Wam podoba. Kto jest waszym faworytem i dlaczego? I kto z naszych polskich polityków byłby najlepszym śpiewakiem? Pamiętając, że niektórzy nawet z narodowym hymnem nie potrafią sobie poradzić... :)