Podróż na Południe

No nareszcie! Pierwszego maja cała Ameryka Łacińska stanie przed nami otworem. Bez zbędnych opłat i formalności. Tego dnia bowiem Kolumbia zniesie wobec polskich obywateli wymóg posiadania wiz przy pobytach turystycznych i służbowych! A że jest to obecnie jedyne, ostatnie z państw tego regionu wymagające od Polaków wiz, oznacza to że od 1. maja, poruszać się będziemy mogli od Meksyku po chilijską Ziemię Ognistą absolutnie bezwizowo!

Dowiedziałem się o tym kilka dni, temu podczas tranzytu przez lotnisko El Dorado w Bogocie. Wizy kolumbijskiej nie posiadałem, gdyż w przypadku samej tylko zamiany samolotów nie jest ona wymagana. Zwykły lotniskowy tranzyt. Ale... No właśnie... przygody zawsze są możliwe!

Z powodów jakichś problemów technicznych mój bagaż nie mógł być nadany do znajdującego się poza Kolumbią portu docelowego. Musiałem go w Bogocie odebrać i nadać jeszcze raz. Co bez wizy wcale takie łatwe nie jest - odbiór bagażu jest przecież po przejściu kontroli paszportowej...

Sprawdzająca paszporty funkcjonariuszka D.A.S., młoda dziewczyna o przyspieszającej bicie serca twarzy miss i figurze modelki, na szczęście od razu zrozumiała mój problem. I... odeskortowała mnie na lotniskowy posterunek policji. Poczekaj tu, zaraz ktoś tu przyjdzie, kto będzie mógł pójść z tobą po bagaż - powiedziała i zostawiła mnie na krzesełku między dwoma facetami w kajdankach. Na przeciw mnie wisiała tablica tekstem pod optymistycznym tytułem "Derechos del capturado", czyli ni mniej ni więcej Prawa zatrzymanego. W najgorszym wypadku, będę mógł zadzwonić do konsulatu - dowiedziałem się z niej. Budujące...

Tymczasem czas mijał: jednych skutych kolesi wyprowadzano, innych przyprowadzano, ktoś płakał, facet z blizną na policzku dzwonił do swego adwokata, a po mnie nikt nie przychodził... Na szczęście nikt też na mnie nie krzyczał, gdy wstałem z krzesełka na którym posadziła mnie piękna Kolumbijka. Nie jest aż tak źle - pomyślałem, bo gdy inni - ci w kajdankach - wstawali - to policjant zza biurka natychmmiast rozkazywał powrót na przydzielone im miejsce. Cieszyłem się więc tą, choć mocno ograniczoną, ale jednak wolnością, pijąc schłodzoną wodę ze stojącego w kącie saturatora, oraz przyglądając się plakatowi z talią kart, w której figury zastąpiono zdjęciami poszukiwanych dowódców lewicowej parrtzyantki FARC.

Plakat, zauważyłem, był przez funkcjonariuszy na bieżąco aktualizowany, bo przy kartach ze zdjęciami Raula Reyesa, Ivana Riosa i jeszcze kilku innych, mniej znanych, zabitych ostatnio farkowców, dorysowano krzyżyki.

Gdy na tarczy zegara wiszącego obok portretu prezydenta Kolumbii i nad dyżurnym policjantem, duża wskazówka zatoczyła pełne koło, moja cierpliwość powoli zaczęła się kończyć. Co ze mną? - zapytałem mundurowego, który z rozbrajającą szczerością natychmiast odpowiedział, że nie ma pojęcia. "Ktoś miał po ciebie przyjść, ale nie przychodzi" - dodał, choć akurat do podobnego wniosku sam już wcześniej doszedłem.

Na moje szczęście, chwile potem, do naszego pomieszczenia, wszedł postawny facet w czarnym moro, który - jak się zorientowałem z zachowania dyżurnego policjanta - musiał być kimś znajdującym się znacznie wyżej w hierarchii. Natychmiast mu wytłumaczyłem moją sytuację, on pokiwał głową, o nic się nie zapytał, nic nie powiedział, a jedynie wezwał kogoś przez radio. Kolejnego policjanta, jak się po chwili okazało. Który po krótkiej rozmowie ze swoim szefem zabrał mój paszport i gdzieś z nim znikł.

Hmmm... To nie był strach, bo nic przecież nie przeskrobałem, ale zaczynał się we mnie rodzić pewien niepokój... Zwłaszcza, że szef gdzieś się ulotnił i nastąpiła zmiana dyżurnego. Nowy, jak tylko został sam, natychmiast się mnie dopytywać co tutaj robię i dlaczego się szwędam zamiast grzecznie siedzieć na krzesełku. Tłumaczenie, że czekam na kogoś, ale nie wiem kogo, chyba nie do końca go zadowoliło. Ani fakt, że nie mam żadnego dokumentu. Któryś z twoich kolegów go zabrał - wyjaśniłem. Który? A skąd mam wiedzieć który? Poszedł sobie z moim paszportem. Gdzie poszedł? Nie wiem...

Zegar obok prezydenta był bezlitosny. Właśnie wskazywał czas w którym, według planu, miałem odlatywać z lotniska w Bogocie. Naprawdę zaczynałem się zastanawiać, czy nie powołać się się na tablicę z Derechos del capturado i nie zadzwonić do polskiego konsulatu. No ale przecież oficjalnie nie jestem "capturado", niemniej już od prawie 3 godzin trzymają mnie zamkniętego na lotniskowym komisariacie...

Z takich właśnie rozważań wyrwał mnie powrót policjanta, który zabrał wcześniej mój paszport. Co więcej wrócił w towarzystwie uśmiechniętej kobiety w kolorowej kamizelce linii lotniczych. Proszę, pójdzie pan z tą panią po bagaż i pomoże ona też panu zarejestrować się na najbliższy lot. ¡Qué bien! A co z moim paszportem? Paszport później...

No i rzeczywiście. Udało mi się odzyskać mój plecak, dostać kartę wstępu na pokład na najbliższy lot i nadać nań bagaż. Do szczęścia brakowało mi już tylko paszportu. Okazało się, że był on w gabinecie szefa zmiany D.A.S. - służby kontrolującej granice. I który to właśnie oddając mi mój dokument, przeprosił za zaistniałe kłopoty i zapewnił, że gdy następnym razem pojawię się na lotnisku w Bogocie, będzie już o wiele łatwiej. A niby to dlaczego, zapytałem z pewnym niedowierzaniem. Bo od 1 maja Polacy nie będą potrzebowali wiz do Kolumbii, odpowiedział pokazując mi fax z tą informacją.

Mimo wszystko postanowiłem wiadomość tą sprawdzić. Polski MSZ na temat zniesienia wiz przez Kolumbię milczy, ale od czasu kiedy tenże, wbrew prawdzie, informował o wprowadzeniu wiz do Boliwii, nie mam do niego w kwestiach wizowych specjalnego zaufania. Na szczęście Ambasada Kolumbii w Polsce defintywnie rozwiewa wszelkie wątpliwości. Oto stosowny komunikat.

Ameryka Łacińska, od 1. maja, będzie dla nas całkowicie bezwizowa.

Nie przez przypadek piszę o Ameryce Łacińskiej, a nie Ameryce Południowej i Środkowej. Bo to nie to samo. Dwa państwa, które nie są uważane za łacińskie, czyli Surinam i Gujana, wiz od polskich turystów nadal wymagają.