Podróż na Południe

Przeglądam właśnie swój blog i zauważyłem, że jakoś zaniedbałem dział Od kuchni. Od czasu pamiętnego - i jak się okazało także bardzo kontrowersyjnego - przepisu na świnkę morską, do tej kuchennej kategorii nie dopisałem niczego nowego. A przecież jeść lubię, gotować także i nie cofam się przed eksperymentowaniem z nowościami.

Czas więc choć trochę nadrobić zaległości. I upikantnić trochę ten blog...

Jak Ameryka Łacińska długa i szeroka, od Meksyku po Ziemię Ognistą i od Ekwadoru po Wenezuelę, wszędzie jada się pikantnie. Oczywiście nie wszystkie dania są piekące, zdarzają się też, i to bardzo często, potrawy mdłe i bez smaku. Niemniej jednak każdy kraj ma jakąś swoją „tajną broń”, która nawet najbardziej jałowy placek kukurydziany, potrafi przekształcić w rydwan ognia.

Na południu Ameryk taką płynną przyprawą, której nigdy nie może zabraknąć na szanującym się stole, jest coś co po polsku możnaby nazwać pikantnym sosem kolendrowym. W Chile nazywany jest on pebre, w sąsiedniej Argantynie, oraz w Urugwaju chimichurri. A przyrządza się go stosunkowo łatwo. Potrzebujemy:

• pęczek kolendry
• dwie cebule
• jedną dużą limonkę (lub średnią cytrynę)
• dużą lyżkę octu (najlepiej winnego)
• dojrzały pomidor
• 5 dużych ząbków czosnku
• 4 duże łyżki oliwy (z pierwszego tłoczenia)
• sól i ostra papryka do smaku

Pomidora obieramy ze skórki, cebulę i czosnek oczywiście też, kolendrę myjemy i wszystko kroimy na super-drobno, bądź - jeszcze lepiej - zgniatamy w moździeżu. Mieszamy z octem i oliwą, wyciskamu sok z limonki, doprawiamy ostrą papryką i solą i gotowe. Palce lizać.

Oczywiście przepis ten, jak każdy inny, ma wiele wariantów. Niektórzy dodają np. także trochę natki pietruszki, inni przygotowują pebre bez pomidora, jeszcze inni doprawiają pieprzem, a widziałem też takich, co zamiast papryki leją tabasco. Można też do mikstury dodać tymianek i/lub oregano.

Pebre/chimichurri jest gotowe zaraz po przyrządzeniu, ale będzie jeszcze lepsze gdy pozostawimu je aby sie przez kilka dni pomacerowało. Najlepiej w szklanej, zakniętej i przeźroczystej butelce. W chłodnym miejscu.

A teraz kilka słów o innym przepysznym pikantnym dodatku, którego jednak w Polsce nie da się zrobić. Nie da się, bo jego główny składnik jest po prostu nie do dostania... No chyba, że ktoś pracuje bądź ma znajomych w jakimś instytucie badającym tropikalne insekty...

Bo sos, który mam na myśli robi się z... mrówek. Pikantne mrówki Latynosi zwą bachaco, bachaco culón bądź hormiga culona. Naukowiec nazwie je natomiast Atta laevigata. Znane są one też pod nazwą mrówka odcinająca liście.

Te dość spore i bardzo agresywne mrówki zamieszkują Puszczę Amazońską, najczęściej spotkać je można na pograniczu wenezuelsko-kolumbijsko-brazylijskim. Od wieków stanowią one indiański przysmak, uwielbiał je także – w postaci suszonych, chrupiących główek jako dodatku do potraw - wielki Libertador, czyli Simon Bolivar. Zawierają wiele protein i ważnych składników odżywczych, nie posiadając przy tym prawie wcale tłuszczu.

Współcześnie najczęściej się je spożywa w postaci catara. Słowo to pochodzi z języka indian Banivas – i oznacza popularny w Wenezuli i Kolumbii pikantny sos, którego mrówki są najważniejszym składnikiem.

Oprócz mrówek w skład catara wchodzi sok z korzenia manioku, por, młode cebulki, seler, czosnek i sól. Catara jest też podobno afrodyzjakiem. Jeden z producentów tego przysmaku ostrzega wręcz na butelkach z catara, że

„Ustalono, iż używanie tego silnego stymulatora seksualnego, jako przyprawy do zupy, mięs, pierogów i placków kukurydzianych, może doprowadzić do powiększenia rodziny”.

Mnie się to jeszcze nie przytrafiło, ale przyprawę lubię bardzo. W zależności od producenta i ilości używanuch przez niego mrówek, może ona być zarówno delikatnie pikantna (jak chociażby ta na zdjeciu), jak i naprawdę ziejąca ogniem.

A Wy? Zdradźcie proszę czy macie jakieś swoje ulubione pikantności. Podzielcie się proszę przepisami...