Podróż na Południe

Zawsze mnie zastanawiało w jaki sposób media, policja, czy organizatorzy różnych imprez szacują liczbę ich uczestników. Nie mówie oczywiście o wydarzeniach płatnych, kiedy wiadomo ile sprzedano biletów, ale o różnych spontanicznych spędach, czy manifestacjach.

Takich jak chociażby wczorajszy koncert „Paz sin fronteras ”. Rozstrzał w ocenie liczby widzów jacy zgromadzili się na wenezuelsko-kolumbijskiej granicy jest doprawdy równie imponujący, jak masa ludzi jaką można było zobaczyć w relacjach z tego wydarzenia. Szacunki na które natrafiłem, wahają się od 50 tysięcy ogłoszonych przez dziennik El Universal z Caracas, przez 200 tysięcy wyliczonch przez organizatorów, po 400 tysięcy o których mówi wenezuelski dziennik VEA .

Na dobrą sprawę statystyki są tu bez znaczenia. Ważne, że koncert się udał, wykonawcy byli swietni, pogoda dopisała aż za bardzo (38 stopni!), a granica między Kolumbią a Wenezuelą, jeszcze niedawno ostentacyjnie chroniona, wczoraj dosłownie przestała istnieć – publiczność, która początkowo gromadziła się po obu stronach granicznej rzeki Tachira, z czasem zaczęła do niej wchodzić, a że nie jest ona głęboka, także przez nią przechodzić... Gdy w końcu zaczął się koncert, grający na moście artyści, mieli przed sobą jednolite morze ludzi. W granicznej wodzie widzowie stali równie gęsto, jak na jej brzegach.

Zresztą zobaczcie i posłuchajcie sami. Imprezę otworzył i przedstawił wszystkich obecnych wykonawców kolumbijski „rocker” Carlos Vives:

I było to w sumie tylko jedno w miarę długie przemówienie w trakcie całego koncertu. Później była już tylko muzyka i – co ważne – żadej polityki. Oto ponownie Carlos Vives:

Po Kolumbijczyku na scenę wyszedł Ekwadorczyk Juan Fernando Velasco, który m.in. słowami „urodziłem się tutaj, w Wenezueli, Kolumbii i Ekwadorze”, przypomniał zebranym, że kiedyś te wszystkie trzy państwa tworzyły jedno. Velasco zaspiewał m.in. swą sztandarową „pościelówę” Para que no me olvides, która u wielu latynoskich nastolatek wywołuje spazmy jakie w Wielkiej Brytanii wywoływalo ongiś u niektórych The Beatles:

Nastpny w kolejce był Hiszpan Alejandro Sanz, którego koncert w Caracas został niedawno anulowany, gdyż niektórym lokalnym politykom, nie podobały się jego wcześniejsze krytyki pod adresem prezydenta Cháveza. Tym razem Sanz trzymał język za zębami i zaśpiewał m.in. No es lo mismo:

Hiszpan zaprosił także na scenę wszystkich pozostałych wykonawców i razem z nimi wykonał chyba swój największy ostatni hit Corazón partío:

Czwarty na scenie był wielki (to już moja czysto subiektywna uwaga. I nie chodzi mi bynajmniej o jego wysokość) Dominikańczyk Juan Luis Guerra:

On także zaprosił na scenę pozostałych muzyków i wszyscy wspólnie odśpiewali wielki przebój Guerry, Ojalá que llueva café:

Po karaibskich rytmach na scenie pojawił się kolejny, także mający obecnie problemy z wenezuelskim reżimem, Hiszpan - Miguel Bosé:

Po Bosé na scenie wyszedł kolejny typowo latynoski wyciskacz łez, czyli Wenezuelczyk Ricardo Montaner:

No i wreszcie, na sam koniec, pozostał deser. Czyli pomysłodawca i główny organizator tego całego wydarzenia - Kolumbijczyk Juanes:

A tu pozdrowienia dla polityków:

I wreszcie to na co pewnie wszyscy fani Juanesa czekali, czyli La camisa negra:

A Wam kto najbardziej się podobał, kogo najbardziej lubicie?