Podróż na Południe

„Uwolnienie Ingrid Betancourt to kwestia życia i śmierci” – stwierdził prezydent Francji Nicolas Sarkozy, gdy dotarły do niego informacje od uwolnionej w tym tygodniu przez kolumbijskich partyzantów z FARC czwórki zakładników. Ci byli kolumbijscy deputowani byli podczas swej niewoli przetrzymywani wraz z byłą kandydatką do prezydenckiego fotela. I alarmują, że jej stan zdrowia znacznie się pogorszył. Luis Eledio Pérez, jeden z tych którzy właśnie odzyskali wolność, ujawnił że Francuzko-Kolumbijka cierpi m.in. na żółtaczkę i była bardzo źle traktowana przez guerilleros. Zdaniem uwolnionych życie Betancourt jest obecnie zagrożone. „Jestem gotowy, jeśli będzie trzeba, osobiście pojechać na wenezuelsko-kolumbijskie pogranicze i ją odebrać” – zadeklarował francuski prezydent.

Doniesieniami o sytuacji najsłynniejszej zakładniczki FARC, która w niewoli przebywa już ponad sześć lat, zaniepokoił się nawet sympatyzujący z kolumbijskimi partyzantami prezydent Wenezueli, Hugo Chávez. Publicznie zaapelował on do dowódcy guerilleros, Manuela Marulandy, aby zwrócił na nią szczególną uwagę. „To jest naprawdę pilne. Podczas gdy pracujemy nad szczegółami jej uwolnienia, Betancourt powinna zostać przeniesiona do jakiegoś oddziału blisko ciebie. Bo być może nie wiesz, że warunki jej niewoli są obecnie bardzo delikatne.” – poprosił Chávez.

Kierownictwo FARC nie odpowiedziało póki co na ten apel. Przeciwnie – w momencie uwolnienia czwórki ex-deputowanych partyzanci zapowiedzieli, że to tymczasowy koniec „gestów dobrej woli”, czyli wynegocjowanej przez Cháveza serii przekazywania jeńców. Jej najbardziej spektakularnym elementem było styczniowe wypuszczenie Clary Rojas, przyjaciółki i byłej szefowej kampanii prezydenckiej Ingrid Betancourt, porwanej wraz z nią.

Niestety nadzieje bliskich Betancourt i wszystkich tych którzy od 6 lat domagają się jej uwolnienia, tak bardzo rozpalone przez wypuszczenie Clary Rojas, zostały w ostatnich dniach mocno nadwątlone. By nie powiedzieć, że legły w gruzach. Armia kolumbijska zadała bowiem partyzantom niezwykle bolesny cios. Cios który może całkowicie zerwać jakiekolwiek negocjacje o losie zakładników. A nawet sprowokować FARC do jakichś nieodpowiedzialnych i nieprzemyślanych decyzji...

W ostatnich dniach zabity bowiem został Raúl Reyes, zastępca i przewidywany następca schorowanego Manuela „Titofijo” Marulandy. Cios zadany FARC przez kolumbijską armię jest tym bardziej bolesny i spektakularny, że 59-letni Raúl Reyes był „twarzą” partyzantów. Ich rzecznikiem prasowym i głównym negocjatorem odpowiedzialnym za kontakty międzynarodowe i finanse swej nielegalnej armii. To właśnie on na słynnym wideo z września ubiegłego roku zgadzał się na mediację Cháveza w uwalnianiu zakładników.

Raúl Reyes nazywał się tak naprawdę Luis Edgar Devia Silva i zanim pod koniec lat 70-tych przystąpił do partyzantki, znany był w Kolumbii jako związkowy lider pracujący w jednej z fabryk Nestlé. Swą błyskawiczną karierę w szergach FARC zawdzięczał jednak nie tylko swym negocjacyjnym zdolnościom, lecz również swemu związkowi z Olgą Marín, córką szefa Manuela Marulandy.

W Kolumbii za Reyesem wysłano ponad 30 listów gończych i ponad 100 razy był oskarżany w procesach o terroryzm, porwania, pranie pieniędzy, przemyt narkotyków i morderstwa. Stany Zjednoczone, oskarżając go o produkcję i handel kokainą, wyznaczyły nagrodę 5 milionów dolarów, dla tego który pomógłby w jego schwytaniu.

Zabicie Reyesa będzie miało reperkusje nie tylko w samej Kolumbii, ale i w regionie i na pewno nie polepszy i tak już napiętych stosunków tego kraju z sąsiadami. Kolumbijski prezydent Álvaro Uribe przyznał bowiem, że armia kolumbijska w pogoni za Reyesem i towarzyszącym mu oddziałem weszła na teren Ekwadoru. I partyzancki lider zabity został na terenie tego właśnie kraju.

Paradoksalnie, wiadomość ta najbardziej zdenerowowała przywódcę kraju znajdującego się po przeciwnej stronie Kolumbii... Hugo Chávez zadeklarował, że gdyby podobna sytuacja miała miejsce na granicy z Wenezuelą odebrałby to jako wypowiedzenie wojny.