Podróż na Południe

Marko Kulju – zapamiętajcie sobie to imie i nazwisko. Tak nazywa się 26-letni, wyjątkowy debil i kretyn z Finlandii. Sorry za te mocne słowa, ale naprawdę czasami trzeba takich użyć. Bo najwyraźniej niektórzy ludzie (słowo w tym przypadku użyte chyba trochę na wyrost) rzeczywiście nie odkryli jeszcze, że posiadają mózg, który – przy odrobinie treningu – można użyć do myślenia.

Wyobraźcie sobie pustkę jaką trzeba mieć we łbie, aby wpaść na pomysł urwania ucha Moaiowi – jednemu z tych fantastycznych i tajemniczych posągów zamieszkujących chilijską Wyspę Wielkanocną.

A wiecie czemu Marko Kulju postanowił uszkodzić (i uszkodził!) blisko tysiącletnią rzeźbę? Aby mieć pamiątkę ze swej wycieczki!!! No nie wiem, do tej pory wydawało mi się, że Finlandia to kraj cywilizowany, ale jak widać się myliłem.

Na całe szczęście na plaży Anakena, przy której doszło do wandalizmu, byli trzeźwo myślący ludzie, którzy widząc wspinającego się na 4-metrowy zabytek pajaca zaalarmowali policję. I ta następnego dnia odnalazła wytatuowanego (to zapamiętali świadkowie) Fina i fragmenty ucha w jego bagażu. Oto, wykonane przez chilijską policję, zdjęcie ofiary wandalizmu:

Chilijskie władze skonfiskowały Finowi jego souvenir, ale - mam nadzieję - mimo to swej wyprawy na antypody nigdy on nie zapomni - grozi mu do siedmiu lat więzienia i kara ponad 12 tysięcy euro. I, naprawdę, chciałbym aby dostał i jedno i drugie.

Przebywający w areszcie domowym na wyspie Marko Kulju, przekazał już wprawdzie za pośrednictwem fińskiej konsul „wyrazy głębokiego żalu za swój impulsywny, nieprzemyślany czyn”, ale też początkowo deklarował, że jest „zaskoczony poziomem emocji” jaki ten czyn wywołał.

Pani konsul musiała chyba coś mu wytłumaczyć, bo później już twierdził, że rozumie „iż posągi stanowią dla mieszkańców wyspy wielką wartość i są częścią ich dziedzictwa”...

Incydent z głupim Finem stał się też okazją do politycznych, wewnątrzchilijskich, rozgrywek. Rapa Nui, zwani też Pascuenses, czyli mieszkańcy oddalonej o 3600 km od kontynentalnego Chile Wyspy Wielkanocnej, od zawsze czują się obywatelami gorszej kategorii. Przypomniał o tym mer wyspy, Pedro Pablo Edmunds, który... wziął w obronę Fina. „Ja osobiście wcale bym go nie karał. On biedny nie wiedział co robi. Chile reklamuje Wyspę Wielkanocną jak jakiś Disneyland, nie zadając sobie trudu wyjaśnienia znaczenia Moai dla nas – mieszkańców tej wyspy, którzy jesteśmy ich potomkami. Nic się nie mówi o naszym języku, naszej kulturze. Przez lata ta wyspa była grabiona i niszczona. I jak tu się dziwić, że niektórzy nadal myślą że można stąd wszystko wywieźć” – tłumaczył Edmunds.

Na szczęście to nie on, ale prokurator z Valparaiso, zdecyduje o losie Marko Kulju.

Na koniec, aby pocieszyć mera Edmundsa, kilka zwrotów w rapanui, polinezyjskim języku którym posługują się rodowici mieszkańcy wyspy. Oni sami nazywają ją bardzo często „Te Pito te henua”, czyli pępek świata. Mężczyzna to tangatu, kobieta – vi’e. Duży – nui, mały - iti. Bardzo duży – nuinui, bardzo mały – ititi. Chmura to kaingaranga, wiatr – nukura, a morze – tai. Dzisiaj to ‘a rina. Jutro to ‘a pó, a pojutrze – ‘a pó era. Wczoraj – aha tai ahi. Liczenie też nie jest rzeczą specjalnie łatwą:

• jeden - ka táhi
• dwa - ka rúa
• trzy - ka tour
• cztery - ka há
• pięć – ka rima
• sześć - ka óno
• siedem - ka hítu
• osiem - ka báu
• dziewięć - ka íba
• dziesięć - ka angahúru