Podróż na Południe

Dawno żadna decyzja Komitetu Noblowskiego nie ucieszyła mnie tak bardzo, jak dzisiejsze przyznanie pokojowego Nobla Alowi Gore i Międzyrządowemu Panelowi ds. Zmian Klimatu.

Równocześnie, nie będę ukrywał, zasmucił mnie bardzo wydźwięk większości komentarzy pod informacją o nagrodzie zamieszczoną przez portal gazeta.pl. Nie przypuszczałem, że świadomość ekologiczna jest w naszym kraju tak znikoma. Walka Ale Gore, to przecież nie tylko „ochrona pingwinów” i „troska o kwiatki”, to walka o przyszłość nas wszystkich, o przetrwanie ludzkiej cywilizacji.

Naprawdę trzeba być wyjątkowo krótkowzrocznym, aby twierdzić iż klimat nie ma nic wspólnego z pokojem. Apokaliptyczne wizje wojen o wodę, to wcale nie political fiction, ani nie kłopot przyszłych generacji. Naukowcy są zgodni co do tego, że np. w Peru większość andyjskich lodowców zniknie w ciągu najbliższych 10 lat. Warto się choć chwile zastanowić jakie tego będą konsekwencje, to nie jest aż skomplikowane...

Wystarczy zdać sobie sptrawę, że lodowce i śnieg w górach to nie tylko atrakcja dla narciarzy i alpinistów. To przede wszystkim rezerwy wody, w których swój bieg rozpoczyna wiele rzek. I które wykorzystywane są później do nawadniania plantacji, zaopatrywania w wodę miast, etc. Dodajmy do tego podnoszący się poziom mórz, który zmusi do przeprowadzek miliony osób, postępujące pustynnienie, etc.

Problem nie dotyczy tylko Południa i krajów rozwijających się. I to nie tylko dlatego, że do drzwi bogatej Północy pukać będzie coraz więcej emigrantów. Negatywne efekty ocieplenia widać już też w Europie. Jak chociażby pierwsze przypadki zachorowań na dengę, ciężką chorobę przenoszoną przez ciepłolubny gatunek komara. Jeszcze nie dawno w Europie było mu za zimno. Teraz regularnie pojawia się już na południu Hiszpanii i Włoch.

Reasumując – gratulacje dla Komitetu Noblowskiego za trafny wybór laureatów. A krytyki, które na pewno się pojawią i które już widać chociażby na gazetowym forum, dowodzą jedynie jak wiele Al Gore ma jeszcze przed sobą pracy.

Póki co wszystkim tym, którzy jeszcze tego nie zrobili, ponownie polecam obejrzenie filmu „Niewygodna prawda”. A także regularne zaglądanie na Ekoblog i do Adama Wajraka.