Podróż na Południe

Bardzo Was wszystkich przepraszam za tą prawie dwutygodniową nieobecność. Bo – teraz patrzę – rzeczywiście od ostatniego wpisu minęło już tyle czasu. Mnie te dwa tygodnie zupełnie umknęły, zlały się w jeden ciąg wydarzeń w które wciąż do końca nie mogę uwierzyć, które jeszcze chyba do końca do mnie nie dotarły.

Zmarł mój najbliższy przyjaciel. A nawet więcej niż przyjaciel: swego rodzaju mentor, w pewnym sensie zastępczy ojciec... Jedna z tych niewielu osób, które czasem przez przypadek spotykamy, nie spodziewając się wcale, że znacząco wpłyną na nasze życie.

Bob młody nie był, miał 82 lata, ale patrząc na niego nigdy się tego wieku nie widziało – cały czas pracował, nadal szybko jeździł samochodem i mimo zdaignozowanego na początku roku raka trzustki wciąż snuł plany, co chciałby jeszcze w swoim życiu zrobić, gdzie pojechać... Jeszcze trzy tygodnie temu siedzieliśmy na tarasie restauracji i Bob cieszył się, że jego stary organizm tak dobrze odpowiada na chemioterapię. Lekarze zapewniali, że wszystko jest pod kontrolą.

Rak okazał się jednak silniejszy. W ciągu niespełna tygodnia Bob przeszedł ze stanu „jestem chory, ale mam się dobrze i prowadze normalne życie”, do agonii. Już ze szpitalnego łóżka dyktował mi przez telefon ostatnie zmiany, które chciał wprowadzić do ukończonej kilka dni wcześniej swej autobiografii. Dzień później, gdy odwiedziłem go w szpitalu, nie był już w stanie mówić, tylko się uśmiechał. Dwa dni później zmarł.

Po raz pierwszy w życiu obserwowałem z bliska proces śmierci, stopniowego i świadomego w dodatku odchodzenia z tego świata, oddalania się. Przedziwne, bulwersujące przeżycie...

No ale życie toczyć musi się dalej, więc ogłaszam stopniową reaktywację tego bloga. Mam nadzieję, że jeszcze o nim nie zapomnieliście!