Podróż na Południe

To zawsze dziwne uczucie, dowiedzieć się że doszło do tragedii w dobrze znanym miejscu, w dobrze znanych okolicznościach... Pamiętam, że pierwszy raz wyraźnie to poczułem dobrych kilka lat temu w Alpach, gdy rozbił się helikopter którym lecialem trzy dni wcześniej. Zginął ten sam pilot, który mnie woził i który tłumaczył mi podczas lotu jak wielkim niebezpieczeństwem są liny kolejek linowych i kable wysokiego napięcia. Trzy dni później rozbił się zahaczając o taką właśnie linę...

Z kolei w grudniu 2004 roku przez wiele dni prześladowały mnie przerażające zdjęcia tsunami, które m.in. zabiło ponad 30 tysięcy osób na Sri Lance, gdzie spędziłem w sumie kilka dobrych miesięcy, którą znam bardzo dobrze i gdzie mam wielu znajomych. Pamiętam to niekończące się oczekiwanie na maile od lankijskich przyjaciół... Szczęście w nieszczęściu nikt z nich nie ucierpiał. O tsunami dowiedziałem się będąc w Punta Arenas, na samym południu Chile.

I dzisiaj znowu wracają wspomnienia, obrazy, sytuacje... Tym razem właśnie z Punta Arenas, gdzie spalił się wczoraj doskonale mi znany hostel Blue House. Ten sam w którym mieszkałem właśnie w grudniu 2004 roku. Pamiętam kończące się nad ranem imprezy, śmiechy, śpiewy, wspomnienia z podróży, wspólne wygłupy. Typowa, niepowtarzalna atmosfera właściwa dla miejsc znajdujących się gdzieś na końcu świata. Gdzie w sumie nikt nie trafia przez przypadek. Każdy czegoś szuka, albo – też się to zdarza – przed czymś ucieka...

Najczęściej siedzieliśmy w jadalni. Zdaniem śledczych ogień wybuchł właśnie tam... Zginęło 10 osób: 4 Argentyńczyków, 4 Niemców i 2 Holendrów... Większość zaczadzonych podczas snu.