Podróż na Południe

Chodzi za mną od dobrych kilku tygodni. Kto? Piero – czyli jeden z najbardziej popularnych argentyńskich piosenkarzy. A dokładniej to jego piosenki za mną chodzą. Ich klimat i teksty najwyraźniej dobrze odpowiadają mojemu obecnemu nastrojowi. Pełnemu wielkich znaków zapytania, wątpiliwości i niepewności.

Piero, tak jak wielku Argentyńczyków, ma włoskie pochodzenie. A nawet więcej niż pochodzenie – on po prostu urodził się we Włoszech. Do Argentyny Piero de Benedictis – bo tak brzmi jego pełne imie i nazwisko - dotarł z rodziną gdy miał już 3 lata.

Karierę piosenkarza rozpoczął w 1964 roku po udanym występie w popularnym telewizyjnym programie „Remates Musicales”. To taki argentyński przodek naszej „Szansy na sukces”. W 1968 roku, wraz z José Tcherkaskim, utworzył duet Piero-José, który bardzo szybko dostał się na czołówki list przebojów zarówno w Ameryce Łacińskiej, jak i w Europie.

Sukces i popularność nie zagwarantowały mu jednak bezpieczeństwa gdy władze w Argentynie przejeli wojskowi dyktatorzy. Przeciwnie, jego często zaangażowane teksty wyjątkowo się generałom nie podobały. W 1976 roku postawiono go przed wyborem: więzienie albo wyjazd z kraju. Wybrał oczywiście to drugie. Początkowo schronienie znalazł w rodzinnej Italii, ale szybko przeniósł się z niej do Hiszpanii. I choć wydawcy płyt proponowali mu interesujące kontrakty Piero postanowił „zawiesić” swą karierę muzyczną i aż do 1981 roku, kiedy wreszcie mógł powrócić do Argentyny, zamiast śpiewać i komponować... hodował organiczne marchewki i inną zdrową żywność na ekologicznym gospodarstwie „El Molino” pod Madrytem.

To zamiłowanie do ekologii pozostało mu po powrocie do Argentyny: Piero kupił pod w Los Cardenales pod Buenos Aires ziemię i złożył Fundację Buenas Ondas, która opiekuje się dziećmi z biednych rodzin, pomaga szkołom i promuje w Argentynie rolnictwo organiczne.

Obecnie ma 59 lat i wciąż śpiewa. Mnie podobają się jednak najbardziej jego pierwsze piosenki. Te najnowsze są zbyt idealistyczne, zbyt „peace and love” jak na mój gust. On sam zresztą przyznaje, że mottem obecnej twórczości jest „la paz interior, el amor y la solidaridad”. Chyba nie trzeba tłumaczyc?

Ja ostatnio namiętnie słucham (tym bardziej, że kupiłem sobie niedawno iPoda!) tych z lat 60-tych. Nie postarzały się. Jak chociażby Como Somos, czyli Jacy Jesteśmy z debiutanckiego, wydanego w 1969 roku albumu „Mi Viejo”: