Podróż na Południe

Smutne wieści dotarły do mnie dzisiaj z Boliwii. W zastraszającym tempie ginie tam Chacaltaya – jeden z najbardziej mitycznych i zadziwiających ośrodków narciarskich na świecie. Choć może mówienie o „ośrodku narciarskim” to jednak lekka przesada – jest tam przecież tylko jeden wyciąg i jedna narciarska trasa! Niemniej jednak wśród zapalonych narciarzy całego świata hasło Chacaltaya powoduje błysk oczu, a temu samotnemu wyciągowi i towarzyszącej mu trasie artykuły poświęcały wielokrotnie najbardziej prestiżowe czasopisma narciarskie z całego świata. Oczywiście nie bez powodu!

• Jest to najwyżej znajdująca się na świecie trasa narciarska. Górna stacja wyciągu znajduje się na wyskości blisko 5350 metrów n.p.m.!
• Jest to położona najbliżej równika narciarska trasa.
• Jest to jedyna na świecie narciarska trasa na której jeździ się tylko latem – sezon trwa od listopada do marca. W zimie jest po prostu za zimno.
• Jest to najstarszy wciąż funkcjonujący wyciąg narciarski świata. Wybudowano go w 1939 roku i nigdy nie poddano modernizacji, jedynie bieżącym remontom. Napędza go... samochodowy silnik. Uznawany jest też za najszybszy orczyk na świecie. Podpięcie się do niego, zwłaszcza na tej wysokości, jest niebagatelną sztuką.
• Była to pierwsza trasa narciarska w Ameryce Południowej. Do dziś jest jedyną w Boliwii.

Wszystkie te oryginalności mogą niestety bezpowrotnie zginąć. Powodem są zmiany klimatyczne. Właściciele wyciągu, czyli Club Andino Boliviano, alarmuje właśnie że maleńki lodowiec na którym znajduje się wyciąg i trasa, nigdy jeszcze nie kurczył się w takim tempie, jak kończącego się właśnie lata. Dwa-trzy lata temu specjaliści szacowali, że Chacaltaya ma przed sobą jeszcze co najmniej kilkanaście lat istnienia. Dzisiaj obawiają się, że może zniknąć już a 5-6 lat. Boliwijczycy zapowiadają jednak, że bez bitwy swej narciarskiej trasy, globalnemu ociepleniu nie oddadzą. I chcą już w przyszłego lata uruchomić... sztuczne naśnieżanie. Liczą, że produkcja dodatkowej powłoki śnieżnej może przedłużyć życie lodowca o nawet 20 lat.

Znikanie lodowca nie jest zresztą zmartwieniem tylko narciarzy. Jest on bowiem także głównym źródłem wody dla jeziora Milluni, z którego zasiliane są wodociągi pobliskiego La Paz i El Alto – najwyżej na świecie położonej ponadmilionowej aglomeracji. A wypływająca z jeziora rzeka Choqueyapu napędza w dodatku jedną z największych w regionie elektrowni.

Boliwijski Klub Andyjski i zależąca od niego Federación Boliviana de Ski y Andinismo nie mają jednak złudzeń, że mimo tych wszystkich wysiłków trasa na Chacaltaya, wcześniej czy później, jednak zniknie. Dlatego równolegle przygotowywany jest plan utworzenia zupełnie nowego centrum narciarskiego. Znane jest już nawet jego przyzszłe położenie: lodowiec Charquini. Wadą tej nowej lokalizacji jest jednak jej oddalenie o blisko 130 km od La Paz. Do Chacaltaya z największego boliwijskiego miasta jest tylko 30 km. A samochodowa droga prowadzi niemal do samego wyciągu. Parking znajduje się na wysokości 5200 metrów! Tuż obok niego jest też schronisko będące ulubionym miejscem do przyzwyczajania organizmu do wysokości przez wszystkich tych, którzy planują później zdobyć lokalne szczyty: uchodzący za najłatwiejszy sześciotysięcznik świata Huyana Potosi (6088 m n.p.m.), majestatyczny wygasły wulkan Illimani (6438 m n.p.m.), czy stosunkowo niski, lecz wymagający już wspinaczkowych umiejętności Condoriri (5648 m n.p.m.).

Chacaltaya latem. Lodowiec ma obecnie jeszcze powierzchnię około 0,5 kilometra kwadratowego. Widoczny na lodowcu słupek, to górna „stacja” wyciągu narciarskiego. W dole, po prawej – wspomniane schronisko i prowadząca do niego droga. (fot: Club Andino Boliviano).

>tag: Boliwia, Chacaltaya, narciarstwo, narty, turystyka, Andy, La Paz, Charquini, ocieplenie.