Podróż na Południe

Jeszcze kilka lat temu Ameryka Łacińska była dla mnie czystą abstrakcją. Wprawdzie od wczesnych lat młodzieńczych wiedziałem, że nie chce mieszkać ani w Polsce, ani w Europie, ale myślałem raczej o Azji, bądź Afryce. Czemu? Nie wiem! Takie podświadome głębokie przeświadczenie... Potem jednak niespodziewanie wtargnęła w moje życie czarnooka, kruczowłosa CHICA LATINA. Miłość mojego życia myślałem. Co gorsze myślę tak nadal... Choć równocześnie jej nienawidzę i mam nadzieję, że nigdy już jej nie spotkam. Dziwne to uczucie. Zwlaszcza po pięciu latach życia razem, planów, marzeń...

Ale nie o tym chciałem pisać! Może kiedyś będzie ku temu lepsza okazja... Więc któregoś dnia Chica Latina powiedziała: „Musisz poznać moje korzenie, moją rodzinę, mój kraj...” I tak, kilka miesięcy później, wylądowałem w... Santiago de Chile. Grudzień, czyli pełna lata, słońce, upały. Spodziewałem się Trzeciego Świata, biedy i Indian na ulicy, a zastałem super-nowoczesną metropolię. Tętniące życiem pięciomilionowe miasto wciśnięte w andyjską dolinę. I to dopiero była tzw. miłość od pierwszego wejrzenia. W sekundę zapomniałem o Azji, Afryce. TO JEST MIEJSCE W KTORYM CHCE MIESZKAC! - zrozumiałem.

Później dopiero, po kolejnych podróżach, zrozumiałem, że ta miłość nie dotyczy samego tylko Santiago, czy Chile, ale całej Ameryki Łacińskiej... Tych zapachów, pejzaży, muzyki, ludzi, nastroju...

No właśnie. W sumie tylko to chciałem powiedzieć. Kocham ten kontynent. Tierra Latina! Mi Tierra Latina. Mi amor!